Przedsiębiorcy wprowadzający do obrotu produkty spożywcze oznaczone jako „Produkt polski” w toku ewentualnej kontroli powinni wykazać, że wyroby rzeczywiście zostały  wyprodukowane w Polsce, a do ich wytworzenia wykorzystano w odpowiednich proporcjach składniki pochodzące z Polski.

Na co warto zwrócić uwagę?

Podmioty zamierzające skorzystać z oznakowania „Produkt polski” nie muszą przechodzić przez procedurę rejestracji czy certyfikacji. Wystarczy, że umieszczą na etykiecie wzór symbolu, o którym mowa w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2016 r. Warunkiem oznaczania żywności w ten sposób jest zagwarantowanie pochodzenia żywności lub jej składników w odpowiedniej proporcji z Polski. Jeśli przedsiębiorca zdecyduje się oznaczyć produkty spożywcze symbolem „Produkt polski”, to podczas kontroli  będzie musiał wykazać pochodzenie składników wykorzystywanych w produkcji żywności.

Dlatego już na etapie wytwarzania wyrobów, producenci powinni zadbać o należyte udokumentowanie pochodzenia składników z konkretnej partii. Wydaje się więc zasadne wprowadzenie odpowiednich systemów „śledzenia” surowców wykorzystywanych w procesie wytwarzania produktów. Wprawdzie ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych nie nakłada w tym zakresie na przedsiębiorców żadnych wyraźnych wymogów, to brak wprowadzenia odpowiednich procedur pozwalających ustalić miejsce pochodzenia surowców wykorzystanych do produkcji wyrobów może w praktyce uniemożliwić przedsiębiorcy wykazanie pochodzenia zastosowanych składników  Nabywając więc składniki niezbędne do wytworzenia produktu od lokalnych dostawców, przedsiębiorcy powinni więc upewnić się, że produkcja dostarczanych surowców rzeczywiście miała miejsce w Polsce. Zaleca się pozyskiwanie w tym zakresie odpowiednich pisemnych zapewnień ze strony dostawców.

Przepisy ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych dają możliwość kontroli jakości handlowej (w tym między innymi oznakowania) nie tylko na etapie produkcji, ale również na dalszych etapach dystrybucji żywności oraz uprawniają do nałożenia kary pieniężnej na każdy podmiot, który wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów. Za podmiot wprowadzający do obrotu uznaje się przy tym nie tylko producenta, ale również dystrybutora produktu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1044/10, wyrok Trybunału Sprawiedliwości C-315/05), co budzi jednak niemałe kontrowersje.

 

____

Sprawdź do czego się odwołujemy:

  • Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie wzoru znaku graficznego zawierającego informację „Produkt polski” (Dz. U. z 2016 r. poz. 2148 z późn. zm.);
  • Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zmieniające rozporządzenie w sprawie wzoru znaku graficznego zawierającego informację „Produkt polski” (Dz.U. z 2017 r. poz. 765);
  • ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych
  • wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1044/10 – link)
  • wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (link pl i ang).